Hitte, licht en herhaald invriezen bederven een peptide. Deze pagina laat zien wat de meeste onderzoekers doen, en de gebruikelijke levensduur die ze melden.
De meeste onderzoekers zetten flesjes in de koelkast zodra ze binnenkomen. Eenmaal opgelost blijft een flesje in de koelkast en komt het er alleen uit voor gebruik. Ongeveer 30 dagen is gebruikelijk, en tot 8 weken bij robuuste sequenties, voordat de potentie langzaam begint af te nemen.
Niet-opgeloste flesjes gaan direct in de koelkast (2–8 °C), in de doos en uit het licht.
Zodra een flesje is opgelost, blijft het in de koelkast. Het komt er alleen uit voor gebruik en gaat meteen terug.
Ongeveer 30 dagen is gebruikelijk, en tot 8 weken bij robuuste sequenties. Daarna neemt de potentie langzaam af, en sommige onderzoekers gebruiken een flesje nog steeds na dat tijdvak.
Dit is wat de meeste onderzoekers melden te doen. Voor een specifiek peptide gaat het productinformatieblad van de leverancier voor. Gangbare praktijk
| Toestand | Temperatuur | Gebruikelijke levensduur / periode tot potentieverlies |
|---|---|---|
| Voor het oplossen (gevriesdroogd poeder) | Vriezer (−20 °C tot −80 °C) | 2 tot 5 jaar |
| Koelkast (2–8 °C) | 1 tot 2 jaar | |
| Kamertemperatuur (ongeveer 20 °C en hoger) | Enkele weken tot hooguit 3 maanden | |
| Na het oplossen (opgelost) | Koelkast (2–8 °C) | 14 tot 30 dagen (hooguit 8 weken bij robuuste sequenties) |
| Kamertemperatuur (ongeveer 20 °C en hoger) | 24 uur tot 5 dagen (snel verlies van potentie) | |
| Ingevroren (in porties) | Enkele maanden, maar herhaald invriezen en ontdooien wordt vermeden |
Deze bereiken worden gewoonlijk door onderzoekers gemeld. Ze komen uit ervaring en niet uit één enkele studie. Gangbare praktijk